Mijn naam is Hanneke van den Oever (1978). Ik ben gelukkig getrouwd met Björn, moeder van drie lieve kinderen (geboren in 2006, 2007 en 2009) en samen wonen wij in Brabant. Eind april 2022 werd ik gebeld met de mededeling: “Je hebt een tumor in je ruggenmerg met risico op een dwarslaesie en je moet nu meteen opgenomen worden”. Dit volgde op een periode van 2 maanden met veel rugpijn en onduidelijkheid over wat er precies aan de hand was.

De week na dat eerste nieuws leefde ik volledig tussen hoop en vrees. Er waren drie mogelijke diagnoses, waarvan er maar één een kans op genezing bood. Die dagen waren een emotionele achtbaan: angst, pijn, onzekerheid en proberen vast te houden aan een klein sprankje hoop. Toen na een week de definitieve diagnose kwam — non-Hodgkin lymfoom stadium 4, met een mogelijkheid tot genezing — voelde dat als een heel vreemde combinatie: we waren héél blij met héél slecht nieuws.

Wat volgde was een zwaar traject van chemo/immunotherapie (DA-epoch) en een operatie, gevolgd door een langdurige revalidatie. In die periode werd voor mij duidelijk hoe weinig aandacht er was voor alles wat er op me afkwam na de behandelingen. Ik miste begeleiding in het vinden van de juiste hulp bij het verwerken van alles wat er was gebeurd, het levend verlies, het opbouwen van mijn lichaam en geest, het opnieuw vormgeven van mijzelf en bij de enorme impact op werk en toekomstperspectief. Uiteindelijk is het me zelf gelukt de juiste zorg te vinden.

Ik doorliep een re-integratietraject volgens de Wet Verbetering Poortwachter — dat uiteindelijk leidde tot een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid — wat ik als erg intensief en confronterend heb ervaren. Ik moest afscheid nemen van mijn oude functie als verpleegkundig specialist en op zoek gaan naar een nieuwe functie waar ik nog voldoende van mezelf in kwijt kon. Gelukkig is dat gelukt en werk ik nu met veel plezier als psychosociaal verpleegkundige.

Nu ben ik 3 jaar in remissie en word ik nog dagelijks geconfronteerd met de late effecten van chemo- en immunotherapie, in mijn geval verminderde energie, milde cognitieve problemen, lichamelijke beperkingen, pijn, vervroegde menopauze, verhoogd risico op botontkalking en hart- en vaatziekten. Onzichtbare maar ingrijpende veranderingen in wie ik ben en wat ik kan. Het voelde voor mij heel lang alsof ik 2 parallelle levens leefde die ik niet op hetzelfde spoor kreeg. Langzaamaan lukte dat steeds meer wel en nu vlieg ik nog maar héél af en toe van de rails. Ik heb mezelf grotendeels terug (uit) gevonden en ben heel tevreden met waar ik nu sta en hoe ik me voel.

Omdat ik zelf het hele proces heb ervaren wil ik mij bij Stichting Kankerpraat inzetten om precies daar ondersteuning te bieden. Ik wil een plek creëren waar niet alleen de diagnose en de behandeling centraal staan, maar juist ook alles wat erna komt: revalidatie, rouw, onzekerheid, angst, rollen binnen het gezin, werkhervatting, verlies van belastbaarheid en het vinden van jezelf in een nieuwe realiteit.

Met mijn achtergrond als verpleegkundige en mijn persoonlijke ervaring hoop ik anderen herkenning, rust, begrip, praktische steun en vooral ook hoop te bieden. Ik heb zelf ervaren dat het enorm helpt als iemand zegt: “Ik begrijp het — écht. ”Bij Kankerpraat wil ik die steun bieden — vanuit ervaring, vanuit verbondenheid en vanuit het geloof dat goede nazorg voor iedereen beschikbaar moet zijn.